Από την εποχή που το τόξο ήταν αντικείμενο ιδιαίτερα πολύτιμο, ως άμεσα συνδεδεμένο με την εύρεση τροφής, μέχρι σήμερα που έχει πια περάσει στη “σφαίρα” της διασκέδασης, του παιχνιδιού, της άθλησης, έχουν περάσει εκατομμύρια χρόνια. Αν οι πρώτοι εκείνοι άνθρωποι της Παλαιολιθικής εποχής το χρησιμοποιούσαν για να σημαδεύουν την κινούμενη τροφή τους, οι σημερινοί τοξότες το χρησιμοποιούν για ευχαρίστηση και ικανοποίηση. Και στις δύο περιπτώσεις, βέβαια, το κοινό στοιχείο είναι ένα και λέγεται “στόχος”.

Η τοξοβολία αναφέρεται στις μυθολογίες πολλών χωρών. Στην Ελλάδα, η θεά Άρτεμις και ο θεός Απόλλων “αγαπούν” την τοξοβολία, ενώ μια σειρά ηρώων, όπως ο Ηρακλής και αργότερα ο Αχιλλέας στον πόλεμο της Τροίας που διοργάνωσε αγώνες τοξοβολίας για να τιμήσει τον νεκρό φίλο του τον Πάτροκλο, ο Οδυσσέας που συμμετείχε στους αγώνες τοξοβολίας με τους μνηστήρες όταν γύρισε στην Ιθάκη και πολλοί άλλοι. Στους αρχαίους πολιτισμούς, το τόξο είναι επίσης κυρίαρχο. Αιγύπτιοι, Πέρσες, Ινδοί, Κορεάτες, Κινέζοι, Ιάπωνες και άλλοι διαθέτουν δείγματα της παρουσίας της τοξοβολίας στην “στρατιωτική” πλευρά της ιστορίας τους.

Το τόξο ως παιχνίδι και άθλημα

Αργότερα, βέβαια, όπως είναι φυσικό, η χρήση του μπαρουτιού και των όπλων ήταν ο “καταπέλτης” για τη χρήση του τόξου, ως μέσο επίθεσης. Είναι χαρακτηριστικές οι σκηνές με τους Ινδιάνους που πολεμούσαν με τόξα όταν οι νεοεισερχόμενοι εξ Ευρώπης έκαναν επίθεση με όπλα… Η έλευση των όπλων άλλαξε σταδιακά όλη την παγκόσμια στρατιωτική ιστορία, αφού τα τόξα εξαφανίστηκαν σιγά σιγά από τις στρατιωτικές μονάδες των χωρών ανά τον κόσμο.

Ως παιχνίδι, η τοξοβολία “γεννήθηκε” στην Αγγλία, με τον πρώτο αγώνα της νεότερης εποχής να διεξάγεται στο Φίνσμπουρι, ενώ το 1781 ο συλλέκτης Άστον Λέβερ δημιουργεί την πρώτη Ένωση Φίλων Τοξοβολίας στο Λονδίνο.

Περίπου στο 1840 γίνονται τα πρώτα βήματα ώστε η τοξοβολία να μετατραπεί σε σύγχρονο άθλημα και είναι στους Ολυμπιακούς του 1900 στο Παρίσι που η τοξοβολία παίρνει τη θέση που της αξίζει.